YAŞLANMANIN FİZYOLOJİSİ
Yaşlanma, kaçınılmaz bir süreçtir. Uzun yıllardır insanoğlu yaşlanmanın nedenlerini araştırmaktadır. Yaşlanma ile ilgili çok sayıda teori öne sürülmüştür. Bu teoriler stokastik ve gelişimsel teoriler olarak iki gruba ayrılır. En önemli problem ise yaşlanmayı açıklayacak tek bir teorinin olmayışıdır. Yaşlanma belirtileri ilk olarak deride ortaya çıkar. Deri yaşlanması, intrensek yaşlanma ve fotoyaşlanma olmak üzere sınıflandırılabilir. Günümüzde deri yaşlanması gelişiminde serbest radikallerin önemli etkileri olduğu düşünülmektedir. Yaşlanma, hücre, organ ve sistemlerdeki değişikliklerin ve fonksiyonel kayıpların görüldüğü geri dönüşü olmayan bir süreçtir. Yaşlanmaya paralel olarak hücre yenilenmesindeki ve kanlanmasındaki azalma dermis ile epidermis birleşme yerlerinde bozulmalara, elastik liflerde dejenerasyona, kollojen liflerde kabalaşmaya, melanosit üretiminde azalmaya ve epidermis tabakasının incelmesine, kırışıklıklara, saçların grileşmesine, deride soluklaşmaya neden olur. Yaşlanmaya bağlı olarak derinin yapısındaki değişikliklerinin yanı sıra, hücre yenilenme hızının azalması ve yavaşlaması da meydana gelir. Yaşlanan ciltte kırışıklıklar, düzensiz tonlar, elastikiyet kaybı ve incelme görülür. Cilt sağlığı, insanlarda genel refahı ve sağlık algısını temsil eden temel faktörlerden biri olarak kabul edilir; bu nedenle, son yıllarda yaşlanma belirtileri ve işlev bozukluklarıyla mücadele etmek için yaşlanma karşıtı stratejiler geliştirilmiştir. Etki mekanizmasının ve dolayısıyla iddia edilen yaşlanma karşıtı ürünlerin potansiyel faydalarının açıklanması için cilt yaşlanmasının ardındaki mekanizmanın anlaşılması gerekmektedir. Bu derlemede önleyici ölçümler, kozmetolojik stratejiler ve fotokorunmanın (sistemik antioksidanlar, ultraviyole ve filtreler) yanı sıra antioksidanlar (vitaminler, polifenoller ve flavonoidler) ve hücre düzenleyiciler gibi topikal farmasötik ajanların etki mekanizmaları ve etkinlikleri anlatılmaktadır. (retinoller, peptidler, hormonlar ve botanikler) sunulmaktadır.
Yüzün yaşlanması, kemik, yumuşak doku ve ciltte meydana gelen değişiklikleri kapsayan, birbiriyle ilişkili, 3 boyutlu bir bileşik süreçtir. Her anatomik katman kendine ait bir yaşlanma sürecinden geçerken, daha yüzeysel yapıların daha derin katmanlara bağımlılığı da mevcuttur. Bu, 1 katmandaki bir değişikliğin sıklıkla bitişik katmanlarda bir dizi değişikliğe neden olduğu karmaşık, çok yönlü bir süreçtir. Yüz kemikleri, üstteki yumuşak dokunun bağlanması için çerçeve oluşturur; stabilite, yapı ve belirginlik sağlar. Kemikler yaşla birlikte geri çekilip yeniden şekillendikçe bu platformun desteği azalır, bu da üstteki yumuşak dokunun geri çekilmesine ve yeniden konumlandırılmasına neden olur. Bu, değişen kemik temeli üzerinde yeniden hizalanırken yağ yastıkçıklarının ve kasların aşağı ve orta yönde yeniden konumlandırılmasına neden olur. Yaşlanma ve diş kaybı veya dentoalveoler gerileme ile birlikte alt çene alt kısmından kemik erimesi, alt çene açısının artmasına ve çene yüksekliğinin azalmasına neden olabilir. 30’lu ve 50’li yaşlar arasında kaş arası açısı azaldıkça alnın alt kısmı düzleşmeye başlayabilir; Piriform ve maksiller çekilme, kolumellanın geri çekilmesi ve alar tabanın genişlemesiyle birlikte burun ucunun sarkmasına neden olur. 30’lu yaşlarda, bireyler aynı zamanda yanaklarda düzleşme ve çukurlaşmaya, dişlerin derinleşmesine katkıda bulunan dentoaveolar gerileme ve maksiller retrüzyon da yaşamaya başlayabilirler. Yaşlanmayla birlikte orta yüz kemiğinin yeniden şekillenmesi yüzün üst, orta ve alt üçte birinde dengesizliğe, yüzde kemik yörüngelerinin baskınlığına neden olur. Orta yüz, gözyaşı damlası şeklini, piriform açıklığın genişlemesini ve üst çenenin kısalmasını yansıtır. Orbital kemiğin süperomedial ve inferolateral kısımları da yaşla birlikte rezorpsiyona uğrar ve bu da kaşın orta kısmı, yağ yastığı ve göz kapağı-yanağın artan belirginliğiyle kendini gösterir. kavşak; bu nedenle gözler daha küçük ve daha yuvarlak (yaşlılık enoftalmisi) ve daha derin gözyaşı oluklarıyla görünür.
